Օրացույց

Հեղինակի որոնում

Ա | Բ | Գ | Դ | Ե | Զ | Է | Ը | Թ | Ժ | Ի | Լ | Խ | Ծ | Կ | Հ | Ձ | Ղ | Ճ | Մ | Յ | Ն | Շ | Ո | Չ | Պ | Ջ | Ռ | Ս | Վ | Տ | Ր | Ց | ՈՒ | Փ | Ք | Օ | Ֆ

Նորություններ

Միջոցառմանը ներկա էին ԵՊՀ ռեկտորի ժ.պ. Հովհաննես Հովհաննիսյանը, ԵՊՀ ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի դեկան Նաղաշ Մարտիրոսյանը, Հանրային ռադիոընկերության գործադիր տնօրեն Գարեգին Խումարյանը և ISTC կենտրոնի ղեկավար Արեգ Գևորգյանը: Գիտաժողովին առցանց միացել էին նաև Հանրային հեռուստաընկերության գործադիր տնօրեն Հովհաննես Մովսիսյանը, Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի ժուռնալիստիկայի և հաղորդակցության բարձրագույն դպրոցի պրոֆեսոր Սերգեյ Կորկոնոսենկոն, Ուեյնի պետական համալսարանի (ԱՄՆ) պրոֆեսոր Հայկ Օշականը, Բրյուսելի ազատ համալսարանի (Բելգիա) հետազոտող Ջոնաթան Հենդրիքսը:  

 

 

«Ավանդույթի համաձայն՝ Ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետում կազմակերպվում է միջազգային գիտաժողով, որն այս անգամ նվիրվում է Հայաստանի, ավելի ճիշտ, Հայոց առաջին և ամենամեծ հեռուտաընկերության 65 և Հայոց առաջին ու ամենամեծ ռադիոընկերության 95-ամյակներին: Լրատվամիջոցներ, որոնք ոչ միայն հարուստ կենսագրություն, այլև լուրջ կշիռ ունեն մեր լրատվադաշտում: Թեև տեղեկատվական 5-րդ հեղափոխությունն ապրող արդի աշխարհում մեր մասնագիտությունը լուրջ մարտահրավերների առջև է կանգնած, սակայն պետք է համաձայնել նաև, որ տեղեկատվական-հաղորդակցական տեխնոլոգիաների աննախադեպ զարգացմամբ պայմանավորված ժուռնալիստիկան ապրում է իր ոսկեդարը»,- ասաց Ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի դեկան Նաղաշ Մարտիրոսյանը և ընդգծեց, որ գիտաժողովի բոլոր նյութերը հրապարակվելու են ֆակուլտետի «Ժուռնալիստիկա և հաղորդակցություն» գիտական ժողովածուի հերթական համարում:

 

 

«Համավարակի պատճառով շատերը գիտաժողովին առցանց են մասնակցում, սակայն հարկ է նշել, որ զեկուցողների կազմը բավականին ներկայացուցչական է և բազմաբովանդակ: Իրապես, մեդիան աշխարհում շատ արագ զարգացող այն հարթակներից մեկն է, որը պարտավոր է օբյեկտիվ լրատվություն մատուցել հանրությանը: Ցավոք, այսօր ոչ միշտ ենք հանդիպում օբյեկտիվ լրատվության, հիմնականում վերնագրային լրագրություն է, որը սովորաբար որևէ կապ չունի նյութի բովանդակության և ճշգրիտ փաստերի ներկայացման հետ: Այդպիսի լրագրողները, որպես կանոն, որևէ կապ չունեն Մայր բուհի և համալսարանական կրթության հետ: Ուրախ եմ, որ մեր ուսանողները Ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետում հիմնարար կրթություն են ստանում և մեդիադաշտ մտնում որպես որակյալ մասնագետներ»,- իր ողջույնի խոսքում նշեց Հովհաննես Հովհաննիսյանը և հավելեց, որ չորրորդ իշխանության ներկայացուցիչները պետք է միշտ հիշեն, որ մեծ ազդեցություն ունեն հասարակության վրա:

 

 

Գարեգին Խումարյանը, հույս հայտնելով, որ ԵՊՀ ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի և Հանրային ռադիոընկերության համագործակցությունն էլ ավելի է ընդլայնվելու, նշեց. «Ուզում եմ շնորհակալություն հայտնել Մայր բուհին ոչ միայն նմանօրինակ կարևոր գիտաժողով կազմակերպելու, այլև տասնյակ տարիներ մեր լրատվական կառույցներին որակյալ կադրեր տալու կապակցությամբ: Ոչ մեկի համար գաղտնիք չէ, որ Հանրային ռադիոընկերության աշխատակիցների մեծամասնությունը Ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի շրջանավարտներ են: Այո՛, դա փաստ է, որ այս շենքից դուրս եկող կադրերն առավելություն ունեն և, միանշանակ, մրցունակ են»:

 

 

«Մենք, հիրավի, շատ ենք կարևորում ու գնահատում ԵՊՀ ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի հետ համագործակցությունը: Այսօր ֆակուլտետում սովորողների մեծ մասը դառնալու է մեր գործընկերը, ուստի պետական կառույցներն ու մասնավոր հատվածը պետք է ամուր պահեն կապը բուհի հետ»,- իր տեսաուղերձում նշեց Հովհաննես Մովսիսյանը՝ շնորհակալություն հայտնելով Ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի ղեկավարությանը բազմաբովանդակ և օգտակար գիտաժողով կազմակերպելու համար:

 

 

ISTC կենտրոնի ղեկավար Արեգ Գևորգյանը նույնպես ընդգծեց գիտաժողովում արծարծվող հարցերի արդիականությունն ու կարևորությունը. «Բարձր տեխնոլոգիաներն ու լրատվական դաշտն ուղղակիորեն կապակցված են: Ուստի այս երկու ոլորտների համաժամանակյա զարգացումն ապահովելու համար երկարատև ու հեռանկարային համագործակցություն է պետք: Վերջին տարիներին մեդիայի ազդեցությունը հասարակության տարբեր շերտերի վարքի ու ոլորտների զարգացման վրա բավականին մեծացել է: Լրագրությունն այսօր բազմաշերտ է, սակայն հասարակությունն ակադեմիական հիմքով լրատվության պակաս ունի»:

 

 

Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի ժուռնալիստիկայի և հաղորդակցության բարձրագույն դպրոցի ժուռնալիստիկայի տեսության և զանգվածային հաղորդակցության ամբիոնի վարիչ, քաղ. գիտ. դոկտոր, պրոֆեսոր Սերգեյ Կորկոնոսենկոն իր տեսաուղերձում շնորհակալություն հայտնեց իրեն գիտաժողովին մասնակցելու հնարավորություն ընձեռելու համար և արդյունավետ աշխատանքային օր մաղթեց հանդիպման մասնակիցներին: 

 

Երկօրյա գիտաժողովին զեկուցումներով հանդես են գալու ոչ միայն ԵՊՀ ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի, այլև հայաստանյան այլ բուհերի (ՀՊՄՀ, ԲՊՀ, Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարան, Հայ-Ռուսական (Սլավոնական) համալսարան, Դոյչե Վելլե ակադեմիա (Գերմանիա)) պրոֆեսորադասախոսական կազմի ներկայացուցիչներն ու երիտասարդ հետազոտողները, որոնցից շատերը գործնական լրագրության ոլորտում երկարամյա փորձ ունեն:  

 

 

Ելույթի խոսքերից հետո կարճ զեկուցումներով հանդես եկան Ուեյնի պետական համալսարանի պրոֆեսոր Հայկ Օշականը, Բրյուսելի ազատ համալսարանի (Բելգիա) հետազոտող Ջոնաթան Հենդրիքսը: Հայազգի պրոֆեսորը ներկայացրեց էթնիկ և փոքրամասնությունների մեդիայի ամերիկյան փորձը, իսկ երիտասարդ հետազոտող Ջոնաթան Հենդրիքսի զեկուցումը վերաբերում էր լրագրության արդի միտումներին և զարգացմանը Բելգիայում ու արտերկրում:

 

 

«Ժամանակակից լրագրության հիմնախնդիրներն արծարծող այս գիտաժողովը, անկասկած, ուշագրավ է ու կարևոր: Մեզ պետք է ոչ միայն արդի զարգացումները հասկանալ, այլև արձանագրել ու պահպանել այս տարիների ընթացքում կուտակված ահռելի փորձը, որի ուսումնասիրությունն օգտակար կլինի վաղը: Այս առումով երկու կարծիք լինել չի կարող. մեր հեռուստառադիոաշխարհի ամբարած փորձն ու թողած ժառանգությունն այսօր էլ օգտակար են ժամանակակից լրագրության համար»,- ասաց ՀՊՄՀ հեռուստառադիոլրագրության ամբիոնի պրոֆեսոր Սերգո Երիցյանը:

 

Հավելենք, որ միջազգային գիտաժողովն իր աշխատանքներն ամփոփելու է վաղը:

Կոնգրեսը համախմբել էր մոտ 150 գիտնական-լեզվաբանի, ինչպես նաև հարակից մասնագիտությունների ներկայացուցիչների՝ հոգեբաններ, թատերագետներ, ռեժիսորներ, իրավաբաններ, պատմաբաններ, քաղաքագետներ և քաղաքական գործիչներ Ռուսաստանից, Ղազախստանից, Հայաստանից, Ադրբեջանից (հեռավար), Բելառուսից, Վրաստանից, Ղրղզստանից, Մոլդովայից, Տաջիկստանից, Ուզբեկստանից և Ուկրաինայից։

 

Երեք օր տևած կոնգրեսի ժամանակ մասնակիցները քննարկել են հետխորհրդային տարածքում լեզվական քաղաքականության վերաբերյալ մի շարք հարցեր։

 

Հայաստանը, ի թիվս գիտական մյուս հաստատությունների ներկայացուցիչների,  ներկայացրել են Երևանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետի պրոֆեսոր, պ.գ.դ. Հակոբ Հարությունյանը և Ռուս բանասիրության ֆակուլտետի ասիստենտ, բ.գ.թ. Կարինա Հովհաննիսյանը։

 

 «Անկախ պետությունների համագործակցության (ԱՊՀ) երկրների լեզվական քաղաքականությունը» II միջազգային կոնգրեսի արդյունքում արդեն հրատարակվել է ժողովածու, որը ներառում է ԱՊՀ կազմի մեջ մտնող բազմալեզու պետություններում առկա լեզվական իրավիճակի վերաբերյալ ռուսագետների և մյուս մասնագետների ելույթների հիմնական թեզիսները։

 

ԵՊՀ ֆարմացիայի ինստիտուտի դեղապատրաստուկների որակի հսկման և մոնիտորինգի գիտաուսումնական կենտրոնի բացման արարողությանը ներկա էին ՀՀ ԿԳՄՍ նախարար Վահրամ Դումանյանը, ԵՊՀ ռեկտորի ժ.պ. Հովհաննես Հովհաննիսյանը, Առողջապահության նախարար Անահիտ Ավանեսյանը, Առողջապահության և սոցիալական հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախագահ Նարեկ Զեյնալյանը, ՀՀ ԳՊԿ նախագահ Սարգիս Հայոցյանը, հայաստանյան բուհերի ռեկտորներ, դեղագիտական մի շարք ընկերությունների, գիտահետազոտական կենտրոնների և բուհերի ներկայացուցիչներ:

 

Կենտրոնը ստեղծվել է ՀՀ ԿԳՄՍ նախարարության «Կրթական ծրագրերի կենտրոն» ԾԻԳ-ի կողմից իրականացվող «Կրթության բարելավում» վարկային ծրագրի «Նորարարությունների մրցակցային հիմնադրամի» շրջանակում՝ Համաշխարհային բանկի կողմից ֆինանսավորված դրամաշնորհային ծրագրի միջոցներով, որի ղեկավարն էՀՀ ԳԱԱ նախագահ, ակադեմիկոս Ա. Սաղյանը:

 

Մինչև միջոցառման մեկնարկը ներկաները մեկ րոպե լռությամբ հարգեցին 44-օրյա պատերազմի զոհերի և «Covid-19» համավարկի ընթացքում մահացած համալսարանականների հիշատակը:

 

 

«Իհարկե, այսօրվա միջոցառումը շատ ծանր նոտաներով ենք սկսում, սակայն պետք է ուրախությամբ փաստենք, որ Ֆարմացիայի ինստիտուտում ստեղծված նոր կենտրոնը կարևոր առաքելությունի ունի: Հիմնականում կենտրոնը երկու գործառույթ է իրականացնելու՝ միջազգային չափանիշներին համապատասխան դեղագետ-վերլուծաբանների պատրաստում և դեղարտադրական գործունեության ծավալում:

 

Կենտրոնի ստեղծման գաղափարը հասունացել է դեռևս 2016 թ., երբ հիմնադրվեց Ֆարմացիայի ինստիտուտը: Ինստիտուտում արդեն իսկ գործում է մագիստրոսական համապատասխան ծրագիր, որի ընդունելությունը հաջողությամբ իրականացվել է: Այնուամենայնիվ, ակնհայտ է, որ միայն հզոր ու գերժամանակակից նյութատեխնիկական բազայով ու նորագույն սարքավորումներով հագեցած լաբորատորիաներում կարելի է ժամանակի պահանջներին համապատասխան բարձրորակ մասնագետներ պատրաստել, ուստի այդ կենտրոնի բացումը շատ կարևոր է մեր հետագա գործունեության համար: Պակաս կարևոր չէ նաև ձեռնարկատիրական գործունեության ծավալումը, որի շրջանակում համագործակցելու ենք դեղագործական հեղինակավոր ընկերությունների ու գիտահետազոտական կենտրոնների հետ»,- նշեց ՀՀ ԳԱԱ նախագահը և հավելեց, որ նորաստեղծ կենտրոնը խթանելու է ֆարմացիայի և դրան հարակից մասնագիտական ոլորտներում բուհերի, գործարար և գիտահետազոտական գործունեության ու նորարարությունների զարգացումը:

 

Աշոտ Սաղյանն ընդգծեց, որ կենտրոնի հիմնադրման նպատակը ԵՊՀ ֆարմացիայի ինստիտուտում դեղերի որակի հսկման և գնահատման ուղղությամբ բարձրորակ դեղագետ-վերլուծաբան մասնագետների պատրաստումն է:

 

 

ՀՀ ԿԳՄՍ նախարար Վահրամ Դումանյանը շնորհավորեց բոլորին կենտրոնի բացման կապակցությամբ և նշեց, որ ՀՀ կառավարությունն աջակցել ու շարունակելու է աջակցել նմանօրինակ ծրագրերի իրականացմանը. «ՀՀ կառավարությունը լուրջ ակնկալիքներ ունի ցանկացած նմանօրինակ ծրագրերից ու կենտրոնների գործարկումներից, քանի որ դրանց գործունեությունը պետք է հավելյալ հնարավորություններ ստեղծի զարգացման համար: Մասնավորապես այս կենտրոնը լրջորեն աջակցելու է ԵՊՀ քիմիայի ֆակուլտետին, որն այսօր լուրջ խնդիրների առջև է կանգնած: Նախարարությունը կոնկրետ քայլեր է ձեռնարկում վերադարձնելու հիմնարար գիտելիքների օրրան համարվող ԵՊՀ մի շարք ֆակուլտետների երբեմնի փառքը»:

 

 

ԵՊՀ ռեկտորի ժամանակավոր պաշտոնակատար Հովհաննես Հովհաննիսյանն իր ելույթի խոսքում շնորհակալություն հայտնեց բոլոր նրանց, ովքեր ներդրում են ունեցել կենտրոնի բացման գործում:

 

«Այսօր, իրապես, շատ կարևոր օր է Մայր բուհի համար: Սա հրաշալի օրինակ է, երբ բիզնես ոլորտն ու կրթությունը համահունչ են քայլում: ԵՊՀ մյուս ֆակուլտետները նույնպես պետք է ձգտեն կրթություն-արտադրություն-մասնագետներ շրջափուլի մեջ մտնել և կոնկրետ արդյունքներ գրանցել: Ուրախ եմ, որ մեր գործընկեր կազմակերպություններն այսօր ներկա են և ակտիվորեն համագործակցում են կրթական հատվածի հետ: Ֆարմացիայի ինստիտուտի և դեղագործական կազմակերպությունների հետ համագործակցությունը, հիրավի, կարող է օրինակելի մոդել դառնալ մյուս կենտրոնների ու ֆակուլտետների համար: ԵՊՀ-ն պատրաստ է հանդես գալ նմանօրինակ ծրագրերի համաֆինանսավորմամբ, որպեսզի մեր պրոֆեսորադասախոսական կազմն ու ուսանողներն ունենան լավագույն պայմանները ստեղծագործական առաջընթացի համար»,- ասաց Հովհաննես Հովհաննիսյանը և հատուկ շնորհակալություն հայտնեց Աշոտ Սաղյանին հետևողական լինելու և ակտիվ գործունեություն ծավալելու համար:

 

 

Ելույթներից հետո միջոցառման մասնակիցներն այցելեցին նաև Դեղապատրաստուկների որակի հսկման և մոնիտորինգի գիտաուսումնական կենտրոն, շրջեցին լաբորատորիայում և ծանոթացան գերժամանակակից սարքավորումների աշխատանքներին ու հնարավորություններին:

 

ԿԳՄՍՆ գիտության կոմիտեի կողմից հայտարարված գիտական և գիտատեխնիկական գործունեության պայմանագրային (թեմատիկ) ֆինանսավորման շրջանակում գիտական խմբերի մեկնարկի կամ լաբորատորիաների (բաժինների) ամրապնդմանն աջակցության մրցույթի արդյունքում ֆինանսավորման երաշխավորված թեման, Կենսաբանության ֆակուլտետի կենսաքիմիայի, մանրէաբանության և կենսատեխնոլոգիայի ամբիոնի դոցենտ Արմինե Մարգարյանի ղեկավարությամբ, ներկայացրել է հետազոտական խումբը, որում ներառված են նույն ամբիոնի դոցենտ, կենսաբ. գիտ. թեկնածու Հովիկ Փանոսյանը, տեխն. գիտ. դոկտոր Լիանա Մարգարյանը, ասպիրանտներ Դիանա Ղևոնդյանը և Սոնա Նիկոլյանը:

 

Մեզ հետ զրույցում Արմինե Մարգարյանն ասաց, որ այս նախագիծը տրամաբանական շարունակությունն է նախորդ ծրագրի, որը ևս երաշխավորվել էր Գիտության կոմիտեի կողմից, և որի շրջանակում արդեն ուսումնասիրվել է Հայաստանի հանքարդյունաբերական տարբեր տարածքներում մետաղակայուն մանրէների տարածվածությունը, մեկուսացվել են ացիտոֆիլ, նեյտրոֆիլ և ալկալիֆիլ մետաղակայուն մանրէներ:

 

«Այս ծրագրով արդեն մեր նպատակն է իրականացնել վերոնշյալ մանրէների ամբողջական նույնականացումը, ուսումնասիրել դրանց մետաղակայունությունը և վերջինիս մեխանիզմները, ինչպես նաև հասկանալ, թե աղտոտված շրջակա միջավայրի վերականգնման համար ինչպես կարող ենք դրանք կիրառել»,- ասաց հետազոտական խմբի ղեկավարը:

 

 

Նրա խոսքով, շրջակա միջավայրի՝ ծանր մետաղներով աղտոտումը համընդհանուր բնապահպանական խնդիրներից է, քանի որ դրանք մարդու և կենդանի օրգանիզմների համար թունավոր միացություններ են. «Բակտերիաները և այլ մանրէներ ծանր մետաղների բարձր կոնցենտրացիաների պայմաններում դրսևորում են նյութափոխանակության հետ կապված և ոչ կախյալ կայունության մի շարք գործընթացներ: Մանրէներում ծանր մետաղների հանդեպ կայունության մեխանիզմների ուսումնասիրությունը կարող է կարևոր կիրառություն գտնել աղտոտված շրջակա միջավայրի կենսավերականգնման գործընթացներում»:

 

Արմինե Մարգարյանը փաստեց, որ ըստ այդմ՝ ներկայացված նախագծի նպատակն է Հայաստանի տարբեր հանքարդյունաբերական տարածքներից մեկուսացնել և նույնականացնել նոր մետաղակայուն մանրէներ, ընտրել առավել կայուն մանրէների շտամներ, ուսումնասիրել դրանց մետաղների թունազերծման և կենսակուտակելու ունակությունը, ապա ընտրված մանրէների հիմքով մշակել կենսավերականգնման նոր կենսատեխնոլոգիա:

 

«Հետազոտությունների արդյունքները հնարավորություն կստեղծեն պարզաբանելու մետաղակայուն մանրէների տարածվածությունը Հայաստանի տարբեր հանքարդյունաբերական տարածքներում, հասկանալու մանրէներում մետաղակայունության մեխանիզմները և ուսումնասիրելու մանրէաբանական ռեսուրսների ներուժն աղտոտված շրջակա միջավայրի կենսավերականգնման գործընթացներում»,- ասաց ծրագրի ղեկավարը:

 

Նախագիծն իրականացնելու համար, ըստ Արմինե Մարգարյանի, հիմնական սարքավորումներն առկա են, սակայն վերջնարդյունքին հասնելու համար անհրաժեշտ է նաև իրական ժամանակի ՊՇՌ ամպլիֆիկատոր, որը ձեռք կբերվի դրամաշնորհի շրջանակում. «Սարքավորման միջոցով կուսումնասիրենք մետաղակայունության գեների էքսպրեսիան մանրէներում: Լաբորատորիայում նախատեսում ենք նաև առանձնացնել ՊՇՌ տարածք, որտեղ էլ կտեղադրվեն համապատասխան անհրաժեշտ սարքավորումները»:

 

Ծրագիրը եռամյա է: Պահանջների համաձայն՝ խմբի անդամները գումարային 15 օր պետք է լինեն ծրագրի գործընկեր հաստատությունում և գիտական հետազոտություններ իրականացնեն. «Մեր գործընկերը Բերգենի համալսարանի դոկտոր, պրոֆեսոր Նիլս-Կորե Բիրկելանդն է, որի հետ մենք այլ ծրագրերի շրջանակում համագործակցում ենք դեռևս 2011 թվականից: Նրա խորհրդատվությունը և օգնությունն այս աշխատանքի իրականացման ընթացքում շատ կարևոր են մեզ համար»:

 

Քնար Միսակյան

- Պարո՛ն Սուվարյան, ո՞րն է գիտության դերը պետության զարգացման գործընթացում:

 

- Գիտությունը հասարակական գիտակցության ձև է և, միևնույն ժամանակ, ծառայություն: Մեր երկիրը դեռևս խորհրդային տարիներից գիտական մեծ ժառանգություն է ստացել, որին էլ գումարվում են մեր ավանդույթները, ժամանակակից տեխնոլոգիաները, և արդյունքում  ստանում ենք այսօրվա պատկերը: Գիտության մարդը հասարակական մտածելակերպի  տեսակետից ընկալվում է որպես աշխարհից ու կյանքից կտրված տառապյալ: Այս ընկալումը դեռևս կա մեր դաստիարակության մեջ: Մյուս կողմից էլ՝ հասարակության մի շերտ կա, որը գիտության մարդուն զուգորդում է աղքատության հետ: Այո՛, մենք ծայրահեղությունների երկիր ենք: Մեր գիտությունն այսօր չի կարողանում խնդիրներ լուծել, քանի որ պատվեր չի ստանում պետությունից, առավել ևս՝ ժողովրդից: Մեր գիտության պատվիրատուն դրսում է: Այսօր գիտնականներին չեն վստահում, ինչն էլ բարոյական տեսակետից լուրջ խոչընդոտներ է ստեղծում ու արգելակում գիտության զարգացումը: «Մաքուր» գիտնական, թերևս, չեմ ճանաչում, աշխարհում չկա էլ: Մարդիկ որոշակի բնագավառում տեսական ընդհանրացումների ու գործարարության հիման վրա փորձում են այդ տեսությունն ընդարձակել: Այս երևույթը հիմնականում հանդիպում է կրթության ոլորտում, ինչպես, օրինակ, մեր համալսարանում, որտեղ մարդը կիսով չափ գիտնական է, կիսով չափ՝ մանկավարժ, այսինքն՝ գիտակրթական կերպար է: Տարբերակված գիտությունը նույնպես ձևափոխումների է ենթարկվել, ինչի արդյունքում էլ այսօր երիտասարդ գիտնականների մեծ մասը Հայաստանում չէ: Գիտությունների միջև էլ են տեղափոխություններ եղել, բայց մեր երկրում դեռևս նույն մոտեցումն է. ֆակուլտետները բաժանում ենք թևերի, բնագավառների ու ուղղվածությունների, ինչը, իմ կարծիքով, հնացած մոտեցում է և խանգարում է գիտության զարգացմանը, մասնատում է գիտությունը: Իրականում գիտությունը մարդկանց պետք է օգնի ամբողջացնել աշխարհը, մինչդեռ այդ գործառույթը մոռացվել է: Գիտության հետ պետք է հույս կապել ու վստահել գիտնականին: Գիտությունը մեր անցյալն է եղել, մեր վաղվա օրն է նաև, սակայն, ցավոք, մեր ներկան չէ:

 

- Ի՞նչ կասեք պետական աջակցության մասին: Արդյո՞ք գիտության ոլորտին տրամադրած ֆինանսավորումը բավարար է զարգացում ապահովելու համար:

 

- Պետական աջակցությունն ու ուշադրությունը խիստ հարաբերական են: Ուշադրությունը բավարար չէ, որ գիտությունն իր գործառույթները կարողանա հստակ կատարել. ուշադրությունն այնքան քիչ է, որ գրեթե չկա: Իհարկե, ոլորտում շատ թերություններ կան, ու ոչ բոլոր գիտնականներն են սիրով ու պատասխանատվությամբ վերաբերում իրենց գործին: Պետության վերաբերմունքը բացարձակ գնահատել չի կարելի: Զարգացած տնտեսություն ունեցող երկրների հատկացրած ֆինանսավորման հետ համեմատելու դեպքում շատ վատ պատկեր կստանանք և կտեսնենք, որ այդ ֆինանսավորումը չնչին է: Ամեն ինչ համեմատության մեջ է երևում, բայց մի բան հստակ է՝ պետական քաղաքականության տեսանկյունից մեր այսօրվա վիճակը շահեկան չէ: Ուստի արդյունքն էլ համապատասխանում է իրավիճակին: Ոչ գիտելիքահեն քաղաքականությունն ուղիղ ազդեցություն ունի պետության բոլոր ոլորտների վրա՝ պաշտպանությունից մինչև մշակույթ: Ի վերջո գոյություն ունի գիտության մշակույթ՝ գիտությունն ընկալելու սկզբունքայնություն, որի բացակայության դեպքում հասարակության մեջ տարածվում են ոչ գիտությունն ու նախագիտությունը: Արդյունքում ոչ հիմնարար ուսումնասիրություններն են դառնում գերակա, ինչն էլ թյուր հասարակական կարծիք է ձևավորում: Այս խնդրի հիմքը ֆինանսը չէ, այլ՝ բարոյականությունը: Խրախուսման միջոցները միայն ֆինանսական չեն լինում, պետք է խրախուսել, արժևորել գիտնականի դերը: Սա լրջագույն խնդիր է մեր հասարակության համար, որը պետական մակարդակով լուծումներ է պահանջում:

 

- Ի՞նչ քայլեր պետք է ձեռնարկել խնդրի լուծման ուղղությամբ:

 

- Նախ և առաջ, պետությունն իր գործունեության բոլոր ճյուղերում պետք է հենվի գիտության վրա. ոչ թե որոշումներ ու օրենքներ ընդունի, հետո մեր կարծիքը հարցնի, այլ գիտական հանրության հետ քննարկի, ապա կոնկրետ քայլեր անի: Իրականում պետական հատվածը եթե ոչ ընդհանրապես, ապա շատ քիչ է համագործակցում մեզ հետ, կապը թույլ է: Պետք չէ կուրորեն հավատալ գիտնականին, պետք է պարզապես հաշվի նստել գիտական հանրության կարծիքի հետ: Գիտնականը մտավորական է, որը չպետք է ընդդիմադիր դիտվի պետության համար: Գիտնականը գվարդիական է՝ առաջին գծում գործող կերպար: Գիտնականն ազգի ողնաշարն է:

 

- Կարծիք կա, որ գիտությունը երիտասարդացման լուրջ խնդիր ունի Հայաստանում: Ինչպե՞ս պահել երիտասարդ գիտնականին հայրենի հողում:

 

- Երիտասարդների ներգրավվածության հարցը գիտության մեջ ինձ համար ամենացավոտ խնդիրներից է: Երկար տարիներ դասավանդում եմ թե՛դպրոցում, թե՛ ակադեմիայում, թե՛ համալսարանում և տեսնում եմ բոլոր փոփոխությունները: Գիտեք՝ ինչ փայլուն երիտասարդներ ունենք, որոնք մեր երկրում այդպես էլ չեն բացահայտվում: Գնում են արտասահման ու դառնում հեղինակավոր ու առաջատար ընկերությունների աշխատակիցները: Սա ցավալի փաստ է: Ընդհանրապես, երիտասարդների հետ կապված խնդիրների մեջ հասարակության մեղքի մեծ բաժինը կա: Մենք մեր երեխաների մեջ չենք սերմանում գիտնական դառնալու արժեքը, շատերի համար թաղային հեղինակություններն ավելի կարևոր դեր ունեն: Գիտնականի հանդեպ վերաբերմունքը պետք է մանկուց դաստիարակել: Իհարկե, չպետք է մոռանալ նաև ֆինանսական տարրի մասին, որը մեծ կշիռ ունի այս հարցում: Բայց մի բան հստակ պետք է նշեմ. այն գիտնականը, որը կասի՝ ինքը գիտնական չի դարձել, չի աշխատել, քանի որ գումար քիչ է աշխատում, բարոյազուրկ անձնավորություն է: Իսկական գիտնականը փողի համար չի աշխատում: Մարդու խանդավառությունն ու ստեղծագործ աշխատանքն ավելի մեծ արժեքներ են ստեղծում: Ի վերջո բոլոր ժամանակներում ու հասարակություններում էլ գիտնականները տառապյալներ են եղել, ինչպես միջնադարում, որոնք ճգնել են առանց շահի և մեզ արժեքներ ու գիտելիքներ  փոխանցել: Գիտնականը վաշխառու չէ, գիտնականը պետք է հավատա իր գործին, քանի որ հենց գիտությունն է մեր վաղվա օրվա դեղատոմսը, որը մեզ կօգնի հասկանալ՝ ինչպես դիմակայել կյանքի մարտահրավերներին: