03.05.2016 | 
Ուսանողական
«Չակերտներից դուրս» Օֆելիա Գրիգորյանի հետ
«Չակերտներից դուրս» Օֆելիա Գրիգորյանի հետ
«...Սոցիոլոգները միշտ ամեն ինչ մի քանի քայլ առաջ գիտեն»:

«Չակերտներից դուրս» նախագծի շրջանակներում առաջին հարցազրույցով կփորձենք բացահայտել Սոցիոլոգիայի ֆակուլտետի ասպիրանտ, ԵՊՀ ՈՒԳԸ փոխնախագահ Օֆելիա Գրիգորյանին՝ չակերտներից դուրս:


-Սկզբում մի  փոքր խոսենք Ձեր մասնագիտությունից: Ինչու՞ ընտրեցիք հենց սոցիոլոգի մասնագիտությունը:

-Սոցիոլոգի մասնագիտությունը կարելի է ասել` պատահական ընտրեցի, որովհետև մինչև ավարտական դասարանի նոյեմբեր ամիսը ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետ էի ուզում դիմել, հետո իմ կյանքում հեղափոխական-բեկումնային պահ եկավ, երբ իմ ուսուցիչներից մեկը ինձ խորհուրդ տվեց սոցիոլոգիա` ներկայացնելով այդ մասնագիտության էությունը: Առաջին կուրսից արդեն սկսեցի քիչ-քիչ սիրահարվել մասնագիտությանս ու գնալով համոզվում եմ, որ ճիշտ ընտրություն եմ կատարել, որովհետև ամբողջությամբ համապատասխանում է ինձ: Հիմա էլ հաջորդ ամեն փուլը` մագիստրատուրա, ասպիրանտուրա, շատ գիտակցված ընտրել եմ, ու միանշանակ կարող եմ ասել, որ եթե էլի հնարավորություն ունենայի մասնագիտություն ընտրելու, էլի միանշանակ սոցիոլոգիա կընտրեի:

-Սոցիոլոգիական ի՞նչ թեմաներով եք հիմնականում հետաքրքրվում:

-Հիմնականում 3 ուղղվածություն կա, որոնցով ամենից շատն էի հետաքրքրվում մինչև մագիստրատուրան ավարտելը` քաղաքի սոցիոլոգիա, կրթության սոցիոլոգիա և ինքնության հիմնահարցը: Հիմա արդեն, երբ ասպիրանտուրայում եմ սովորում, հասկացա, որ ուզում եմ նոր բան անել ու այդ նոր բանը, ինչը ինձ միշտ հետաքրքրել էր և ինչի պակասը ես միշտ զգացել եմ, սոցիոլինգվիստիկա գիտակարգի ուսումնասիրությունն էր, և դա դարձավ պատճառ, որ հիմա սկսել եմ այդ թեմայով հետաքրքրվել: Սոցիոլինգվիստիկան Հայաստանում գերազանցապես լեզվաբանների կողմից է ուսումնասիրվում, և հետաքրքրությունը այս 2 հավասարազոր գիտությունների միաձուլման մեջ է` սոցիոլոգիայի և լեզվաբանության, և հենց դա է պատճառը, որ որոշեցի ամբողջությամբ այդ ասպեկտների ուսումնասիրությամբ զբաղվել:

-Ո՞վ է սոցիոլոգը՝ ըստ Ձեզ:

-Շատ բարդ հարց է, քանի որ երբ ես նոր էի ընդունվել, ոչ մեկս չգիտեինք` դա ինչ է, ու առաջին օրը` բացման խոսքի ժամանակ, դասախոսները ասացին` սոցիոլոգիան գիտություն է հասարակության մասին ու նշեցին, որ մինչև բակալավրիատի ավարտը միայն այս միտքն ենք կարողանալու արտահայտել սոցիոլոգիայի մասին: Ու իրոք չէինք կարողանում հստակ ասել, որովհետև սոցիոլոգիան ամեն ինչ է, այն ամենը, ինչ մեզ շրջապատում է: Սոցիոլոգներն ամեն ինչին նայում են ուրիշ աչքերով, և եթե իրար կողք կանգնած են 2 մասնագիտությունների տեր մարդիկ, որոնցից մեկը սոցիոլոգ է, իսկ մյուսը՝ այլ մասնագիտության կրող, նրանք երբեք նույն առարկաները նույն կերպ չեն ընկալի: Սոցիոլոգները միշտ ամեն ինչ մի քանի քայլ առաջ գիտեն:

-Իսկ Դուք` որպես սոցիոլոգ, ի՞նչ կփոխեիք մեր հասարակությունում:

-Շատ քիչ են այն մարդիկ, որոնք ուզում են տեսնել այդ փոփոխությունը և շատ քչերն են գիտակցում այդ փոփոխության կարիքը, նաև քչերն են, ովքեր գիտակցելուց բացի պատրաստ են ինչ-որ բան փոխել: Երևի մարդկանց գիտակցությունը կփոխեի, եթե դա հնարավոր լիներ կախարդական փայտիկով փոխել, որովհետև ամեն բան հենց գիտակցությունն է պայմանավորում: Բայց քանի որ հասկանում եմ, որ դա շատ երկար գործընթաց է` մարդկանց վրա ազդելը, նրանց մեջ ինչ-որ նոր բան սերմանելը, արմատավորելը, հասկանում եմ` մեր հասարակությունը կտրուկ փոփոխությունների դեռևս պատրաստ չէ:

-Ինչի՞ համար է ընդհանրապես պետք սոցիոլոգիան:

-Սոցիոլոգիան հասարակությանը շատ է պետք, որովհետև լիքը երևույթներ, որոնք բացատրվում են ինչ-որ մի կերպ, կարիք ունեն այլ մեկնաբանման: Շատ հաճախ մենք այլ կերպ ենք մեկնաբանում երևույթները, մինչդեռ դրա իրական պատճառները թաքնված են ուրիշ գործոնների մեջ: Սոցիոլոգիան, ինձ թվում է, այն գիտությունն է և սոցիոլոգն էլ այն մասնագետը, ով կարող է այդ երևույթներին նայել ուրիշ դիտանկյունից և իրական պատճառները վեր հանել, հետևաբար նաև լուծման ուղիներ մշակել: Սոցիոլոգիան հասարակությանը միանշանակ է պետք,. ոչ թե ուղղակի հերթական մասնագետ, այլ՝ հենց առաջնահերթ:

-Հիմա մի փոքր խոսենք ՈՒԳԸ-ում Ձեր գործունեությունից. ե՞րբ միացաք ֆակուլտետի ՈՒԳԸ-ին:

-Ֆակուլտետի ՈՒԳԸ-ին միացա 3-րդ կուրսի ավարտին` 2012 թվականին: Շատ կարճ ժամանակում` երևի 4 ամիս ՈՒԳԸ-ին անդամակցելուց հետո, դարձա ֆակուլտետի ՈՒԳԸ քարտուղարը, մեկ կիսամյակ անց՝ ՈՒԳԸ նախագահը: Արդեն 4 տարի է, ինչ ՈՒԳԸ-ում եմ, և երբեք չի եղել, որ ձանձրանամ, միշտ ինչ-որ անելու բան կա այստեղ: Հետո, երբ առաջարկ ստացա միանալ կենտրոնական ՈՒԳԸ-ին, մեծ սիրով համաձայնեցի, քանի որ ծանոթ էի այն թիմին, որի հետ պետք է աշխատեի, գիտեի, որ նույն գաղափարների կրողն են, ինչ ես: Երբեք չեմ տատանվել որևէ հարցում, որովհետև սիրով ուզում էի շարունակել աշխատանքներս ՈՒԳԸ-ում: Ինչքան էլ որ երկար ժամանակ եմ եղել ՈՒԳԸ-ում, այնուամենայնիվ զգում եմ, որ միշտ ինչ-որ կիսատ բան կա, որը պետք է արվի:

-Որո՞նք են ՈՒԳԸ փոխնախագահի պաշտոնի դժվարությունները:

-Դժվարություններ իհարկե կան, և առաջին դժվարությունը հենց պատասխանատվությունն է: Երբ որևէ գործ անում ես պատասխանատու կերպով, ինքնըստինքյան այն դառնում է դժվար, երբ գիտես, որ շատ մարդիկ կան, ովքեր կախված են քո գործունեությունից:

-Մի փոքր էլ խոսենք նախասիրություններից, զբաղմունքներից: Ինչպիսի՞նն է Օֆելիա Գրիգորյանը «չակերտներից դուրս»:

~, շատ բարդ հարց եք տալիս [ժպտում է]: Չեմ կարող հստակ ասել` ինչպիսինն եմ ես, որովհետև ինչպիսին ես համալսարանում եմ, այդպես էլ այնտեղից դուրս եմ: Հստակ չափանիշներ չկան, որ որոշեմ` այստեղ այսպես պահեմ, համալսարանից դուրս սա անեմ և այլն: Համալսարանն էլ, ՈՒԳԸ-ն էլ առօրյայիս մասն են դարձել, ու շատ հաճախ է լինում, որ առավոտյան գալիս եմ և երեկոյան շատ ուշ գնում եմ համալսարանից և այդ ընթացքում հասցնում եմ շփվել ու օրս լցնել տարբեր մարդկանցով, որ չեմ զգում այդ լրացուցիչ թեթևանալու կարիքը: Բայց շատ բարդ է ասել, թե ինչպիսինն եմ ես, որովհետև չեմ կարող ինքս ինձ 3-5 բառերով, ածականներով նկարագրել, այն էլ` այսպես անակնկալ կերպով [ծիծաղում է]:

-Մասնագիտական գրականությունից բացի ի՞նչ գրքեր եք սիրում կարդալ:

-Ընդհանրապես կարդալ սիրում եմ, բայց ճիշտ նկատեցիք, որ վերջին շրջանում զուտ մասնագիտական գրքեր կարդալուն է ժամանակը բավականացնում, բայց այն գրքերն են ինձ հետաքրքրում, որոնց վերնագիրը չի պայմանավորում բովանդակությունը, վերնագիրը կարդալով՝ արդեն որոշակի սպասելիքներ ես ունենում գրքից, բայց ավարտին հասնելով` ինչ-որ հետաքրքիր ու անսպասելի բան ես տեսնում և սկսում մտածել, վերլուծել: Ինչ-որ կոնկրետ ժանր չեմ նշի, քանի որ եթե նույնիսկ գիրքը ընդհանրապես ինձ դուր չի գալիս, միևնույնն է, գտնում եմ մի բան, որը ինձ համար կարևոր էր այդտեղ:

՞նչն են ամենից շատ Ձեր ընկերները սիրում Ձեր մեջ:


-Երևի ուղիղ խոսելս, որովհետև չեմ սիրում ձևականություններ ու կեղծավորություններ, եթե մի բանը լավ է, ասում եմ` լավ է, և հակառակը: Իհարկե ճիշտ կլիներ` իրենց հարցնեիք սա, բայց ամեն դեպքում ես նկատել եմ, որ իմ բնավորության այս գիծը դրական արձագանքի է արժանանում, այդ պատճառով էլ դա առանձնացնում եմ:

-Իսկ ի՞նչը չեն սիրում:

-Երևի շատախոսությունը, որովհետև եթե ինչ-որ բան ինձ հետաքրքրում է, ես այդ մասին շատ եմ խոսում: Եղել են դեպքեր, որ կատակով դա ասել են, դրա համար հիմա կարող եմ շեշտել, թե չէ ես դա երբեք չէի իմանա [ծիծաղում է]:


-Ունե՞ք ինչ-որ հոբբի, սիրած զբաղմունք, որով ազատ ժամանակը անցկացնում եք:

-Շատ սիրում եմ ինտելեկտուալ խաղեր խաղալ և նայել. դա ինձ համար հեշտ թեթևանալու եղանակ է: Մենք ընկերներով ենք շատ սիրում խաղալ ազատ ժամանակ: Ինտելեկտուալ խաղերից շատ սիրում եմ նայել «Ինչ, որտեղ, երբ» հեռուստախաղը` տարբեր երկրներում ու տարբեր լեզուներով անցկացվող: Նաև շատ սիրում եմ մենակ զբոսնել, ինչը ժամանակին ընդհանրապես չէի սիրում: Քնել եմ շատ սիրում (հոբբի չի, բայց ազատ ժամանակն անցկացնելու տարբերակ է), հատկապես հանգստյան օրերին, և եթե ընկերներս ինձ զանգեն երեկոյան, և ես քնած լինեմ, նրանք այլևս չեն զարմանում. դա իրենց համար արդեն սովորական երևույթ է:

 

-Ի՞նչն եք ամենից շատ գնահատում մարդկանց մեջ:

-Ոչ երկերեսանի լինելը, պարզ լինելը: Չեմ սիրում մարդկանց, ովքեր փորձում եմ ինչ-որ սցենարներով խաղալ` այս իրավիճակում այսպես վարվել, մյուսում սա անել և այլն: Մարդ պետք է իրեն բնական պահի ամեն տեղ` լինի ընտանիքում, ընկերական շրջապատում, թե մեկ այլ տեղ: Ես ինքս սիրում եմ, որ մարդիկ իրենց բնական են պահում, եթե նույնիսկ լինեն ծայրաստիճան ցինիկ կամ ծայրաստիճան համեստ: Չնայած եթե ասածիս մեջ շատ խորանամ, էլի մասնագիտությունս կսկսի խոսել, քանի որ բոլորս էլ հասկանում ենք, որ մարդ չի կարող ամեն տեղ իրեն բնական պահել, որովհետև շատ ժամանակ հենց միջավայրն ու պայմաններն են թելադրում և պայմանավորում մարդու վարքագիծը:

-Եվ վերջապես ամփոփելով՝ կասե՞ք` որն եք համարում Ձեր հաջողության գրավականը:

-Իրավիճակը գիտակցելու կարողությունը` որ պահին ինչ է պետք ասել, ինչպես է պետք պահել, որովհետև երևի թե մնացած ամեն ինչը, որ սովորաբար առանձնացնում են` աշխատասիրություն, պատասխանատվություն և այլն, այդ ամենը կարող են ընդհանրապես չտանել հաջողության: Պետք է կարողանալ հասկանալ` տվյալ պահին ինչը կարող է քեզ տանել քո ցանկացած հաջողությանը, և դրսևորել համապատասխան վարքագիծ, դրա համար պետք է ճիշտ գիտակցել և գնահատել իրավիճակը:

-Իսկ Ձեզ հաջողակ մարդ համարու՞մ եք:

-Գիտե՞ք դա միանշանակ լինել չի կարող: Մենք` սոցիոլոգներս, ունենք մի շատ սիրուն թիվ-պատասխան` 99, այսինքն` դժվարանում եմ պատասխանել: Ես երբեք չեմ զգացել՝ հաջողակ եմ, թե ոչ, որովհետև հավասարապես եղել են և' հաջողակ պահեր, և' անհաջողություններ, այնպես որ՝ 99:

Հարցազրույցը վարեց Մարիամ Ոսկանյանը

 

Հ.Գ. «Չակերտներից դուրս» խորագրի շրջանակներում արվող պարբերաբար հարցազրույցներով Տեղեկատվական հանձնաժողովի անդամ Մարիամ Ոսկանյանը կփորձի բացահայտել ՈՒԳԸ-ականներին՝ չակերտներից (ՈՒԳԸ-ից) դուրս:

Անալիտիկ հոգեբանության աշխատանոց
Հունվարի 24–ին Փիլիսոփայության և հոգեբանության ֆակուլտետի ՈւԳԸ-ի և Կիրառական հոգեբանության կենտրոնի համատեղ նախաձեռնությամբ տեղի ունեցավ «Անալիտիկ հոգեբանության աշխատանոց» խորագրով սեմինար-քննարկումը:
ԵՊՀ ԱՇԽԱՐՀԱԳՐՈՒԹՅԱՆ և ԵՐԿՐԱԲԱՆՈՒԹՅԱՆ ՖԱԿՈՒԼՏԵՏԻ ՈՒՍԱՆՈՂՆԵՐԸ ԾԱՆՈԹԱՑԱՆ «ԵՐԵՄՅԱՆՑ ՓՐՈՋԵՔԹՍ» ԸՆԿԵՐՈՒԹՅԱՆ ԳՈՐԾՈՒՆԵՈՒԹՅԱՆԸ
Դեկտեմբերի 13-ին ԵՊՀ աշխարհագրության և երկրաբանության ֆակուլտետի Սերվիսի ամբիոնի երրորդ և չորրորդ կուրսի ուսանողներն ամբիոնի դասախոս Նարինե Հովհաննիսյանի ուղեկցությամբ այցելեցին «Երեմյանց Փրոջեքթս» ընկերության «Լավաշ», «Շերեփ» և «Պանդոկ Երևան գետափին» ռեստորաններ։
Կոնտակտներ

 ՈՒԳԸ նախագահ՝ Վանատուր Շերենց

 Հասցե՝ Ալեք Մանուկյան 1, ԵՊՀ կենտրոնական մասնաշենք, Ուսանողական գիտական ընկերություն

 Էլ. փոստ՝ sss@ysu.am

Հեռ.՝  (+374 60) 71-01-94 (ՈՒԳԸ աշխատասենյակ)
   (+374 60) 71-02-94 (ՈՒԳԸ նախագահ)

 

Բաժանորդագրվել ծանուցումներին